Jak uzgodnić oświetlenie podstawowe z oświetleniem awaryjnym?
Oświetlenie podstawowe i oświetlenie awaryjne pełnią różne funkcje, dlatego w dokumentacji projektowej powinny być opisane jako dwa układy, a nie jako jedna lista opraw. Codzienne oświetlenie służy pracy i komunikacji w budynku, natomiast układ awaryjny ma zapewnić widoczność dróg ewakuacji oraz wybranych stref po zaniku zasilania podstawowego. Rozdzielenie tych opisów ułatwia sprawdzenie, czy każda oprawa ma właściwe źródło zasilania, oznaczenie i miejsce na rzucie.
W części opisowej warto wskazać, które pomieszczenia korzystają wyłącznie z oświetlenia podstawowego, a które wymagają również opraw awaryjnych lub podświetlanych znaków. Taki podział pozwala później zestawić obwody bez mieszania funkcji użytkowej z funkcją bezpieczeństwa. Projektant i osoba uzgadniająca widzą wtedy, które elementy muszą działać stale, a które tylko w stanie awaryjnym.
Sprawdzenie na rzucie i w zestawieniu obwodów
Na rzucie kondygnacji oprawy podstawowe i awaryjne powinny mieć odrębne symbole oraz czytelne oznaczenia obwodów. Dzięki temu można policzyć punkty świetlne w danym pomieszczeniu i porównać je z wykazem obwodów bez domysłów. Jeżeli jedna oprawa łączy funkcję codzienną i awaryjną, opis powinien to wyraźnie podać, zamiast ukrywać drugą funkcję w uwadze ogólnej.
Zestawienie obwodów powinno zawierać numer obwodu, rodzaj oświetlenia, pomieszczenie lub strefę, liczbę opraw oraz sposób zasilania. Dla obwodów awaryjnych warto dodać informację, czy są zasilane z centralnej baterii, z oprawy z własnym modułem, czy z innego źródła rezerwowego przewidzianego w projekcie. Taki zapis pozwala sprawdzić zgodność rzutu z tablicą rozdzielczą i uniknąć obwodu, który na rysunku jest awaryjny, a w zestawieniu wygląda jak zwykły obwód roboczy.
Dane o oprawach i zasilaniu rezerwowym
Przy każdej grupie opraw dokumentacja powinna podawać typ, sposób montażu oraz wymagany tryb pracy przyjęty w projekcie. Dla oświetlenia awaryjnego istotne jest też wskazanie czasu podtrzymania, trybu ciągłego albo nieciągłego oraz tego, czy oprawa służy do oświetlenia drogi ewakuacyjnej, strefy otwartej, czy strefy wysokiego ryzyka. Te dane nie zastępują obliczeń natężenia, ale pozwalają powiązać opis z doborem urządzenia.
Opis zasilania rezerwowego powinien wskazywać źródło, miejsce jego zabudowy i obwody, które z niego korzystają. Warto też zapisać, które elementy pozostają przy zasilaniu podstawowym i nie mogą być mylone z układem bezpieczeństwa. Jeżeli budynek ma więcej niż jedno źródło rezerwowe, każde powinno mieć własną nazwę używaną zarówno na schemacie, jak i w zestawieniu.
Próby działania w dokumentacji
W dokumentacji uzgodnieniowej warto przewidzieć zakres prób, a nie sam ogólny zapis, że oświetlenie awaryjne zostanie sprawdzone. Próba powinna obejmować zanik zasilania podstawowego, zaświecenie właściwych opraw, czytelność oznaczeń dróg ewakuacji oraz powrót układu do normalnej pracy. Wynik takiej próby łatwiej odnieść do projektu, gdy obwody i oprawy mają te same oznaczenia na rzucie i w protokole.
Do kompletu informacji należą też okresowe kontrole przyjęte w instrukcji eksploatacji oraz wskazanie, po czyjej stronie leży ich wykonanie po przekazaniu obiektu. Projekt nie musi rozstrzygać organizacji służb technicznych, ale powinien wskazać, które funkcje trzeba potwierdzić przed odbiorem i które dane mają trafić do dokumentacji powykonawczej. Spójny opis zmniejsza ryzyko, że oświetlenie codzienne zostanie odebrane, a układ awaryjny pozostanie bez jednoznacznego sprawdzenia.